2007/Jan/19

ภาษาถิ่นอีสาน

แปลเป็นภาษากลาง

.

-

กะซาง

ช่างเถอะ

กินเข่าสวย

รับประทานอาหารกลางวัน

กินดอง

เลี้ยงฉลองสมรส

กะจังว่า

ก็นั่นน่ะสิ

เกี้ยงตั๊บ

หมดเกลี้ยง

กัดแข้วบืน

กัดฟันสู้

กะด้อ กะเดี้ย

อะไรกันนักหนา

เกิบ

รองเท้าแตะ

กะเลิงเบิ๊บ

ยายเฉิ่ม,คนสติไม่ดี

กองอ้วกย้วก

ลักษณะคนล้มทรุดตัวลงกองกับพื้น

กินข่าวสวย

รับประทานอาหารกลางวัน

เกือหมู

ให้อาหารหมู(หรือสัตว์ชนิดอื่นก็ได้)

.

-

ขี้ตั๋ว

โกหก,พูดไม่จริง

ขี้หินแฮ

หินลูกรัง

ขี้โก๊ะ

จิ้งเหลน, จิ๊กโก๋

ขนคิงลุก

ขนลุก

ขะหยอน

มิน่าล่ะ

ขี้เดียด

ขยะแขยง, น่ารังเกียจ

ขี้ตะแร้

รักแร้

ข่อยกับเจ้า

ฉันกับเธอ

ขี้เกี้ยม

จิ้งจก

ข่อยกั๊บเจ้า

ฉันกับเธอ

ขี้เมี่ยง

สนิม

ขะเจ้า

เขา.ผู้อื่น

.

-

เคียด

โกรธ,งอน

คักอีหลี

สะใจจริงๆ

คอง(ภาษาอีสานตอนบน)

รอคอย

เคียด

โกรธ

เคิกกัน

คลาดกัน (อีสานตอนบน)

คนมะลำมะลอย

คนไม่น่าเชื่อถือ เอาแน่อะไรไม่ได้

คะมะ

หยุดชะงักด้วยเหตุบังเอิญ

คนมะลำมะลอย

คนเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ

คนบ่เคียม

คนซุ่มซ่าม

เคียม

สุภาพเรียบร้อย

คึดฮอด

คิดถึง

คำคิง

สัมผัส,แตะตามเนื้อดูว่าตัวร้อนหรือไม่

คือเก่า

เหมือนเดิม

.

-

งานดอง

งานแต่งงาน

ไงกุ้ม

ฝุ่นตลบ

งามโพดงามเหลือ งามแท้งามว่า

สวยจริงสวยจัง สุดจะพรรณา

งานเฮือนดี

งานศพ

งอนตอ

ท้ายทอย (อีสานบน)

ง้วกเบิ่ง

เหลียวมอง